Deze soldaten verloor z ’n armen en benen, en nu is hij weg en ski’ s.

Ik ben altijd al een grote, het verkeer van personen.In mijn top, ik ben meter, 275 kilo, 22 inch en 64 inch borst spieren.Mijn hele lichaam is zo stevig als een rots.Ik kan in 4,5 seconden 40 meter sprint, snel genoeg om het professionele voetbal spelen.
Ik ging het leger in Afghanistan, drie keer 82e Airborne legende.Ik hou van mijn werk.Ik ben getrouwd met een mooie vrouw, Kelsey, hebben we een zeer kostbare dochter, Billy ’s aanbidt honden.Ik hou van man en vader en soldaten.
Dat is op 10 april 2012.
Ik en mijn mannen in het zuiden van Afghanistan in een afgelegen dorp in de buurt van routinematige taken.We vegen mijnen, alles weer schoon.Dan neem ik m ’n rugzak in de modder.
Dit is het: ik zag een flits van de vlam, hoorde een enorme explosie.Mijn rugzak heeft een verborgen bom (IED).Die dag, heb ik de wereld voor altijd veranderen.
Een arm en een been onmiddellijk worden opgeblazen.De rest van M ’n been ook vasthouden aan het bijna niet.Ik haalde de dokter in het voor de helikopter naar Kandahar, maar toen de dokter van M ’n kleren op de operatietafel, M’ n been.Twee dagen later, in een ander ziekenhuis, de rest van M ’n arm necrose, amputatie van ledematen.
Toen ik weer bij bewustzijn toen ik dacht dat hij verlamd was.M ’n zwager josh in mijn bed.”Je hoeft niet tegen me te liegen, ‘zei ik.Geef me gewoon.Het is slecht?
“Ik zeg je,” josh zei.Je bent niet verlamd, maar je armen en benen zijn verdwenen.
Toen ik het nieuws hoorde, was ik een amputeren van ledematen zijn op 14 april 2012.
Dit is m ’n 25e verjaardag.
Dat is mijn nieuwe leven te beginnen.Ten eerste, ik haat wie ik wil zijn.Mijn gezicht is opgezwollen alle medicijnen.Ik was de afname van het lichaamsgewicht van 140 kilo.Ik schaam me voor mijn uiterlijk, over m ’n vrouw verlaat me, bang voor m’ n dochter denkt dat ik een monster was.Ik denk dat uit de hand gelopen.Afhankelijkheid.Als ik geen verdriet.
Ik heb al 13 keer geopereerd.De Phantom de bitterheid van mijn lichaam.Mijn zenuwen beschadigd door de ledematen, voortzetting van de Brandende pijn.De dokter alles geprobeerd, maar niets kan je niet helpen.
Ik wil sterven.
Eindelijk, ik heb een experimentele procedure, de dokter gaf me geïnjecteerd met een groot aantal van de ketamine, laat ik vijf dagen in coma.Hallucineer ik gek, maar de procedure opnieuw mijn pijn.
Tenminste, ik denk dat recht.Ik weet dat de dingen die ik niet kan veranderen.Als een amputeren van ledematen is m ’n nieuwe realiteit.Maar ik moest een beslissing nemen.Of ik kan stoppen, of mezelf buitengesloten, hetzij om te blijven leven.
Mijn vrouw en dochter in mijn macht.Kelsey zei dat ze niet van me weg.Ze is in het ziekenhuis en ik bij elkaar blijven.Mijn dochter vind en ik samen.Zij en ik zijn… Met een vader of geen ledematen.
Ik heb de foto ’s in het bed van de muur, ik verder te stimuleren.Ik moet me altijd weer een echtgenoot en vader… Omwille van hun belang, maar ook in mijn belang.
Ik wraak geest aanvallen op rehabilitatie.Mijn eerste dag niets geschreven.Ik was zwak, maar voor een uur.
Maar de volgende dag kom ik terug, en de volgende dag weer terug.Snel, ik herstel in een formele 40 uur per week.Alles moet weer leren.
Ik weet hoe om te rollen.Ik heb ab zitten tot ik weg ben.Ik doe de rest… Been.Ik eindelijk aan te passen aan de prothese.Ik heb geleerd hoe staan, en dan lopen.
Mijn eerste stap, erg nerveus en pijn.Maar ik ging verder.In mijn eerste dag lopen, het personeel van het ziekenhuis als ik in de kamer in het kader van een doel.Ik tril, maar ik heb.De eerste dag dat ik ging drie keer.
En toen heb ik gehuild.Dit is geen verdriet en vreugde.De dokter zei dat ik herstel duurt drie jaar, maar ik ben in een periode van negen maanden klaar.
Vandaag, ondanks alle ledematen, verlies ik lopen, rennen, zwemmen, dansen, rijden, parachutespringen, skiën, fietsen, en Crossfit opleiding doen.Natuurlijk mis ik mijn oude leven.Maar in het verleden leven, leven in de dingen niet veranderd is van geen belang.
Ik opzettelijk niet noemt zichzelf “de gewonde soldaat”, als je denkt dat hij gewond is, dan ben je nog steeds toegewijd aan z ’n pijn.Ik was zo, maar nu ben ik een man met een litteken, koos hij het meest bevredigend en het mooie leven.